Benoît bouwde zijn paradijs, ver weg van nieuwsgierige blikken, emancipeerde zichzelf op zijn eigen manier, vastbesloten om de beperkingen van een gebied dat, in zijn verbeelding, botste met zijn identiteit, het hoofd te bieden. Op een dag besloten hij en andere lokale queers de eerste Pride van de Périgord Vert te organiseren, omdat het tijd was om uit de kast te komen, de ruimte te nemen om te vieren, te herstellen en uiteindelijk het pad te effenen.
